Uluslar C ve B Ligi’nde başarılı olan ancak A Ligi’nde aynı başarıyı yakalayamayan Millî Takımımızın oyuncuları ve teknik direktörü eleştiriliyor.

Bunu sadece skor tabelasına bakıp yazan ve yenilgilerden sonra duygusal davranan normal vatandaşlar yapsa anlarım.

Ancak…

Koskoca gazetelerde köşe yazarlığı, televizyon ekranlarında yorumculuk yapan insanlar nasıl skor tabelasına endeksli ve derinlikten uzak olabilirler; ülkemizdeki futbol gerçeklerini nasıl unuturlar, işte bunu bir türlü anlayamıyorum.

***

Türkiye liglerinde oynayan en elit futbolcuları kimler transfer ediyor?

Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş ve Trabzonspor…

Peki, bu futbolcuların kaçı ilk 11’de oynuyor?

Bir ya da ikisi…

Sahaya sürülen ilk 11’de çok sayıda yabancı futbolcunun oynadığı bir ortamda, yedek kulübesinde oturan ve çok az süre alan bizim garipler nasıl futbollarını geliştirecekler, anlatır mısınız?

***

Bugün imrenerek baktığımız Fransa, Belçika veya İtalya Millî Takımlarının ilk 11’inde oynayan oyuncuların neredeyse tamamı, istisnasız, kendi ülkelerinin futbol akademilerinden yetişiyor.

6-7 yaşında kulüplerin kapısından giriyor; bilimsel, pedagojik ve taktiksel bir eğitim alarak futbolcu oluyorlar.

Biz ise 86 milyonluk devasa nüfusumuza rağmen, yerel kulüplerimizde kendi futbolcumuzu üretemiyoruz. Paraları kariyerinin sonuna gelmiş yabancılara saçarken altyapıları birer külfet olarak görüyoruz.

Sonra ne mi yapıyoruz?

Almanya, Hollanda, Fransa ve Belçika’nın mükemmel sistemlerinde ücretsiz ve profesyonelce yetişmiş gurbetçi çocuklarımızı Millî Takım’a çağırıp “gurbetçi hazırcılığı” ile günü kurtarıyoruz.

***

Türkiye ile Fransa, İtalya ve Belçika arasındaki en temel fark; bizim sadece “yetenekli 11-15 oyuncu” bulabilmemiz, onların ise “birbirine denk sayılabilecek birkaç alternatif kadro” kurabilmeleridir.

Onlar kadro oluştururken ‘‘ Kimi bulacağız?’’ diye düşünmekten çok, ‘‘ Hangisini dışarıda bırakacağız?’’ sorusuyla karşı karşıya kalırlarken, biz 3-4 kilit oyuncu sakatlandığında veya cezalı duruma düştüğünde kara kara düşünüyoruz.

Çünkü onların yerini dolduracak, kendi takımlarında düzenli oynayan, hazır ve aynı kalitede ikinci bir oyuncu bulmakta zorluk çekiyoruz.

Kısacası; Fransa, İtalya ve Belçika’da sistem, hocaların önüne “seçebilecekleri açık bir büfe” sunarken; Türkiye’deki hoca ise elindeki kısıtlı malzemeyle “en lezzetli yemeği yapmaya zorlanan bir aşçı” gibi sanki.

***

Millî Takım’ın başarısını yalnızca başına getirdiği hocadan beklemek kolaydır. Asıl zor olan, Türk futbolunun içinde bulunduğu durumu görmektir.

Millî Takım’ın formasını değiştirebiliriz, teknik direktörünü değiştirebiliriz, oyuncularını değiştirebiliriz, birkaç başarılı sonuçlarda alabiliriz.

Ama ülkemizdeki futbolun acı gerçekleri ile yüzleşmediğimiz ve zihniyetlerimizi değiştirmediğimiz sürece aynı tartışmaları yıllar sonra yine yaparız.

O nedenle Millî Takım’ın A Ligi’ndeki sonuçlarına bakarken biraz daha geniş düşünelim.

Skor tabelasına bakalım.

Ama sadece bakmakla kalmayalım, futbolun gerçek skoru, doksan dakikadan çok daha önce başladığını da hatırlayalım.

                                 08.10.2026
                           Muharrem Demirel